The old primer holds a particularly sacred place in Albanian history because of the nation’s long struggle for education under foreign occupation. During the Ottoman era and later oppressive regimes, the Albanian language and its alphabet were suppressed. To own, teach from, or learn from an Abetare was an act of quiet rebellion. The Congress of Manastir (1908), which standardized the Albanian alphabet, made the creation of a unified primer a patriotic mission.

Në fund, Leki u bë kujdestari i ri i "Abetare e vjetër", duke u përkushtuar për të mbajtur gjallë historitë dhe sekretet e saj për shumë vite në vijim. Dhe kështu, historia e Lekut dhe e "Abetare e vjetër" u bë pjesë e legjendës së qytetit, duke treguar fuqinë e së kaluarës për të udhëhequr të ardhmen.

For a child in a village in southern Albania or Kosovo in the late 19th century, holding an Abetare was an act of defiance. It was a declaration that they were Albanian, and that their language had a future.

Leki u përball me një vendim të vështirë: të mbrohej ai vetë dhe trashëgiminë e tij, apo të linte që grupi i fshehtë të merrte librin dhe të rrezikonte fatin e qytetit. Në fund, ai zgjodhi të mbrohej dhe të zbulonte të vërtetën rreth "Abetare e vjetër".

The history of the "Abetare e vjeter" (Old Primer) effectively begins in with the publication of "Ëvetari" by Naum Veqilharxhi .

Following Veqilharxhi, the most significant milestone came in with the founding of the Shoqëria e të Shtypurit Shkronja Shqip (Society for the Publication of Albanian Letters) in Istanbul.